Sapiosexual…

Sit ek nou op google translate en soek wat ‘sapiosexual’ beteken, die naaste wat ek daaraan kan kom is uit Grieks wat vrot beteken.  Ek is ‘n ‘SAPIOSEXUAL’ deur en deur…

Wag, kom ek verduidelik gou wat ek van ‘sapiosexual; geleer het…

Sommige mense beskou hierdie woord as die nuutste ‘buzz’ woord as dit kom by verhoudings en ontmoeting.  Wel, as jy soos ekke is en jy is aangetrokke tot die persoon se intellek, dan sal jy die woord verstaan.

Nou hoe ken mens hierdie ‘sapio’s’ uit?  Ag, dis eenvoudig maklik.  Ons, ‘sapio’s’ verkies boekwinkels bo ‘n kroeg.  Dit mag dalk ‘n cliché wees maar ek verkies my laptop bo ‘n auditions.jpgkroeg of ‘n rusige gesprek saam met iemand as om te drink of partytjie te hou.  Ek is nie asosiaal nie, nee, ek is net nie die luid tipe mens nie…dit maak my net baie benoud.  Ek is rustig en kalm…Die tyd wat ‘n ‘sapio’ bestee is om bv. eerder deur ‘n museum of kunsgallery of so iets te drentel as om ‘n nag te spandeer by kroeë, dansplekke en om partytjie te hou.

Verder, wanneer ek deesdae op ‘n date moet gaan, voel dit asof ek in ‘n onderhoud vir ‘n nuwe werk sit en mooi moet dink en perfekte antwoorde te gee.  Dus, ek vermy dit ook.  My verstand benodig nie net ‘n goeie gesprek nie, maar ook soms die nodige fyn humor…Ek dink vinnig op my voete en op ‘n baie BAIE kreatiewe manier.  Soms glip ‘n fyne sarkasme op ‘n humoristiese wyse uit my mond en mense verstaan dit nie…ek dink dis net die ‘sapio’s’ wat dan vir my sal lag…

Ja, ek stel soms belang in wat in die wêreld omgaan en ja, ek sal na sosiale geleenthede gaan, maar ek waarborg jou, ek wil nie eintlik daar wees nie.  Ek doen sommige dinge t.w.v. geliefdes om my.  Ek is nie iemand wat sommer saam met ‘n groep mense wil uitgaan nie, maar doen dit soms.

Wanneer ek ‘n keuse moet maak tussen dit wat diepte in my siel bring of oor wat populêr Not like the restis, kies ek die diepte van die siel.  Diep gesprekke, die empatie van die mens, die kalmte en vrede maak meer vir my saak as om populêr te wees…Individuele smaak is belangrik vir my, te veel geraas om my maak my benoud.  Keuses van musiek, selfs flieks, gaan oor jou as individu.

Weet jy wat my, my kop laat skud en ‘n glimlag op my mond sit?  Wel, dis taalgebruik…ek gaan Engels hier as voorbeeld gee:  there en their…in Afrikaans heel moontlik woorde wat reggespel moet word soos waardeer en heerlik…wanneer ek opstelle merk sit ek soms en giggel oor spelling.  In ‘n Engelse skool het een leerder (soos oorgedra deur ‘n mede kollega) kommunikeer gespel as komindiekeer.  Ek het dit as goeie humorsin beskou en lag steeds daaroor.

Ai, dan verkies ek veel eerder stilte bo chit-chat.  Soms dink ek die beste gesprekke is wanneer niks gesê word nie.  Die beste verhouding is soms daardie verhouding waar jy nie elke detail hoef in te vul elke oomblik van die gesprek nie…ek verkies om soms daardie slukkie water te drink en net te dagdroom, te ontspan en die oomblik te geniet.  Om op my bank te sit en bv. Shadow Hunters op Netflix te kyk, is my idee van rustigheid.

Wat belangrik vir my is, is met wie ek uitgaan op afsprake…Waarheen hul gaan is baie kere ‘n teken van wie hulle as mens is.  Wanneer iemand ‘n ander takseer op die keuses van plek wat hulle besoek, is daardie een hoogswaarskynlik ook ‘n ‘sapiosexual’.

My vriende/inne is meestal die rustige tipe mense, wat dieper gesprekke voer, wat die ernstige asook ligsinnige en humoristiese gedeeltes van die lewe raaksien. Wanneer ek ‘n ‘roadtrip’ moet neem, sal dit heel waarskynlik saam met my kinders wees.  Michael het ‘n droë sin vir humor en sê iets soos dit is en vermy ook die geraas van o.a. winkelsentrums soos ek, Alicea sal my weer aanvul met baie besige oomblikke soos om my na ‘n

winkelsentrum te neem en ure na klere te kyk…sjoe, soms swaar, waar Michael weer dadelik kies en loop.  Om ‘n vriendin te kies, sal ek elkeen na ‘n sekere plek wil neem, elke vriendin van my bring ‘n sekere kwaliteit wat in my is, na vore…mans, wel ek weet van een wat die intellektuele sy stimuleer en een wat die kalmte in my na vore bring.

So kies elke mens maar sy eie groepie mense om hom of haar.  Elkeen kies iets wat vrede of dalk adrenalien in hul gemoedere plaas…Dit is nogal interessant dat mense maar dieselfde soort soek wat hulle aanvul…en dit is goed…

EkWasHier

 

Advertisements

IS DIE MENS…ALLEEN, EENSAAM OF VEREENSAAM…?

Gister het ek ‘n praatjie gelewer by ‘n groepie waar enkellopende mense bymekaar kom…ek het sooooo lank gesit en wonder waaroor ek hulle gaan toespreek, selfs toe ek daar aankom het my gedagtes gedwaal…

Ek het na hulle gesigsuitdrukkings gekyk, gesien hoe hartseer, alleenheid, eensaamheid en vereensaamheid diep om hul mondhoeke strek, hoe die seer vlak in die oë lê…hoe die skouers hang.  Mense wat soek, opsoeke is, opsoek na liefde…na vreugde…na vrede… na geluk in hul lewens.  Ongelukkig is die tipe van vrede en geluk soek nie maklik nie.  Sommige mense wil nie alleen wees nie, wil iemand in hul lewe hê om hulle leemtes te vul…

Nou, laat ek wegval en alles in ‘n neutedop vertel…

Dis toe ek begin met Jabes; die jongste in sy familie, die onbelangrikste.  Ek het 1 Kor. 4:10 voorgelees en uit my Dake ‘n kort verduideliking gegee.  Hy het gebid om gebless te word;  om sy grondgebied te vergroot;  om weerhou te word van kwaad; weerhou te word van onheil…dat geen smart hom sal tref nie.  Ek dink Jabes het ook gevra om sy familie te beskerm en sy huwelik en meer.  En daarna het ek gepraat oor hoe kinders iets vra…met ‘n rein en sagte hart en geluk en vrede in die hart.  Waarom die Bybel in hierdie gedeelte soveel name noem, maar by Jabez, die een wat met soveel pyn en hartseer gebore is, is ‘n raaisel, maar wel ‘n belangrike boodskap vir die mens.

Toe vertel ek die storie wat sy rondte op Whatsapp doen en ‘n vriendin, Charlie, het my weer daaraan herinner…ek verander toe so bietjie daaraan;   die ma en 2 kindertjies is laat die aand in Spar, besig om goedjies te koop en boetie koop uit sy sakgeld ‘n houer ‘glowsticks’.  Kleinboet skreeu bloumoord vir daardie glimsttokkies en ouboet gee hom een.  Net daar kom Eskom se beurtkrag en die ligte is uit.  Ouboet neem toe die glimstokkie by kleinboet, wat weer ‘n gil gee, en ouboet breek die stokkie – stukkie-vir-stukkie…kleinboet se trane droog dadelik op toe die glimstokkie begin gloei…dit is hoe die mens is…God breek ons ook soms, stukkie-vir-stukkie – nie om ons te straf nie, maar sodat ons kan sien dat daar tog ‘n ander weg is, iets om na uit te sien.  Soms ‘n egskeiding, soms verwerping, soms dood…en die pad is nie maklik nie, dis redelik steil, moeilik, tyd…soms jare wat die herstel proses is.  Niemand, maar niemand kan jou pad vir jou loop nie, niemand kan jou geluk van buite in jouself bring indien jy self dit bewerkstellig nie.

Geluk kom van binne…net jy en jy alleen kan daaraan werk.  Dit neem soms jare om jouself te vind.  Sodra jy jouself vind, (my opinie) vind jy die tikkie siel, jou geluk waarvoor jy as mens gemaak is.  Innerlike vrede, dit waarvoor jy gemaak is, kom na vore en dan kom jy agter dat jy nie alleen, eensaam of vereensaam was nie.  Galasiërs 6:7 sê mos nie verniet wat jy saai sal jy maai nie…Dit waaroor jy die hele tyd sit en tob en nadink, dit gebeur wel in jou lewe.

Mense het nodig om positief te dink en nie negatief nie.  In liefde op te tree en nie die eie ego voor ander te stel nie.  Ego is direk in die opposisie van liefde.  Vrees en ego stoot die liefde opsy en wees eerder nederig as die arrogante, egoïstiese negatiewe persoon wat net die oordeel, revenge in ander raaksien…

God kyk nie na hoeveel keer jy in die kerk sit nie.  Hy kyk nie na hoeveel keer jy sy naam probeer verdedig nie, na hoeveel keer jy bybelstudie hou ens. nie…NEE, hy kyk na jou optrede, jou denke, jou liefde teenoor jou medemens, jou nederigheid, jou optrede tydens partytjies, jou hart…Spreuke 4:21 sê juis, wees versigtig wat in jou hart omgaan, want dit bepaal tog jou hele lewe…

Geluk in jou hart is nie om iemand te kry wat dit gaan vul nie, wat ‘n teleurstelling sal dit nie wees nie…geluk is nie om iemand te kry wat eensaamheid, alleenheid ens. gaan vul nie…GELUK is binne jouself gesetel.

Wie soek daardie innerlike vrede wat alle verstand te bowe gaan?  Daardie geluk is meer werd as wat enige een ooit sal besef, dis raar maar dis die wonderlikste gevoel wat enige iemand kan erf.

 

EkWasHier

Die Eva geslag…you can’t live with them and you can’t live without them…

Hulle sê ‘n mens praat nie oor jou huweliksprobleme met vreemdelinge nie, nou het ek maar besluit ek sal liewerste skryf.  .  En as hierdie storie, “soos
Joost se boek”, dalk net een man kan help, het ek my doel bereik.
In elke geval om ‘n kort storie baie lank te maak, gaan ek by die begin, begin:
Ek het ‘n sout van die aarde, kerkvroutjie getrou, die tipe mens met wie jy ‘n baie
langpad kan loop, ‘n graad een onderwyseressie, die mees saggeaardste Namakwalandse
bloeiseltjie. Min het ek geweet daai bloeiseltjie kan na n paar jaar van huwelik
verander in ‘n stekerige KAKTUS.  Soos met meeste struwelinge in ‘n huwelik
begin dit gewoonlik by jou vriende en my vriende, jou familie en my familie….
Ek kry toe mos nou eergister ‘n oproep van my vetplantjie wat sê ons gaan
vanaand ‘baba’ kyk.
Nou kyk ou, baba-kyk is nie hoog op my lys van lekker dinge doen nie, veral nie as
dit volksvreemde mense (soos Oubaas dit sou noem nie) is nie. Nou, ja… ek noem toe so saggies dat ek dit nie kan maak nie en die volgende oomblik word daar ‘n selfoon in my oor neer geblikss….gegooi.
Nou kyk, ek het nie gedink ‘n mens kan ‘n selfoon soos ‘n ou huisfoon gooi nie,
maar die flip weet, mamma is toe so moe….bedoel woedend ek hoor eintlik hoe tref die foon die Hyundai se splinternuwe dashboard met ‘n geskel daarby.
So besef ek mamma bestuur en praat op die selfoon en net daar raak sommer lus en
rapporteer dié krimineel, maar wat ek eintlik  gedink het, was wat gaan daardie
dashboard nie kos om reg te maak nie?
Nou, ek is ook nie ‘n week getroud nie en ken mamma se streke en stuipe, haar in’s and out’s.
Eers kry ek toe die “silent treatment” – sy dink dit is ‘n straf maar dit is
eintlik baie rustig.
Toe dit nie werk nie, kry ek die koue skouer en die absolute sarkasme – nou as jy
regtig jou vrou so bef…bedoel kwaad wil maak dat sy die mure uitklim, dan moet jy maak asof jy net nie die sarkasme verstaan nie en dit heel ernstig opneem. Sy het toe
gedink ek gaan net daar  ingee en saamgaan om die vrede te bewaar en haar haar sin gee, maar toe nie… Toe sy besef ek gaan nie saam nie, trek daai rooi bo-lippie styf
soos iets wat in spasma ingaan, en jy moet weet as daai rooi bo-lippie styf trek, trek die
ander twee toe soos ‘n plastiek speelpop se…se…ag jy weet.
Maar so staan ek mos nie bakhand vir ‘n wolscooter nie en ek besluit om aan
te gaan met my lewe. Met haar stywe rooi bo-lip of te not.
Terwyl sy na ‘n dag oue baba deur ‘n venster gaan kyk, en dit by ‘n hospitaal waar vreemdes nie in mag gaan nie, van mense wat ons een keer of  twee keer in ‘n jaar sien? Sal ek dit nou ;n vraag of bevel of uitroep maak??? Goeie tye, is dit nie?
Wel, in elke geval sy kom toe eerste by die huis en bel om te hoor waar ek rondloop?
Ek verduidelik ek is by die winkel en kom nou! Ek koop nogal ewe ‘n diet-coke en vrugtestafie  vir haar om te wys ek gee om vir haar en dat sy haar gewig moet dophou en om te wys daat ek  ‘n millennium man is. “Nie dat ek  nou bang is nie…nee, nie ek nie, ek is mos die man in die huis…”
Wel, toe ek daar inkom kry ek steeds die stywe rooi bo-lippie, en daar is toe niks
gemaak om te eet nie. Sy staan net met haar arms styyyyffff gevou oor haar bors…
Dit is mos die ander straf  “die ék staak huiswerk omdat ék nié my sin gekry het nié”.
Maar my hande is nie rond of bak of staan vir enige iets verkeerd nie en ek maak net daar en dan vir myself ‘n toebroodjie. Toe sy sien die “ék staak” straf werk nie, kom staan sy voor my en toe begin die ka…ek bedoel moeilikheid.
Toe begin die ‘ge-naaaaggggggg’ stadium, ‘n gekerm en gekla, gehoes en geproes, tot in alle ewigheid. Die Bybel praat van ‘n vlamme hel, ek sê dis ‘n bogstorie, As daar ‘n hel is, sal dit wees waar jy sit met sewe vrouens wat almal gelyk sanik oor hoe ‘n k…bedoel ‘n slegte mens en man jy nou werklik is. Die manne wat getroud is sal beter verstaan wat ek hiermee bedoel.
Maar so is ek mos nou nie ‘n klip nie, en raak ook moe…verêrrelik en sommer vinnig ook, en besluit maar nou sit ek my voet neer. Wie is nou die baas en man in die huis? Ek natuurlik!  Ek begin toe verduidelik vir haar dat ek werklik zero kan omgee oor wat haar vriende van my dink, omdat ek nie gaan’goo-goo, gaa-gaa’  oor ‘n wildvreemde baba wat ek nie eens ken nie. Berge val op my, dale sluk my in.  En wie sê ek wil die baba se vriend wees?
En dat sy oor dit moet kom, of haar issues gaan afstap en my flippen uitlos.
Maar flippen steeds hou sy nie op nie, en ek besluit maar nou is dit tyd om
handgemeen te raak.
Nou, ek besef jy mag hulle mos nie meer slaan soos in die goeie ou dae nie,
en ek bliksem toe maar ‘n bord teen die kombuisvloer neer. Man die stukke het nog nie eens gaan stil lê nie en sy gryp my beursie en pluk my tweede laaste R50 vir die maand daaruit en sê sy gaan môre ‘n nuwe bord koop.  Maar teen die tyd is ek al so liries bef..f…kwaad, en ek ruk sommer self my laaste R50 uit en sê sy moet maar twee gaan koop, en ek gryp nog ‘n bord en mik-mik so na haar voete met ‘n wille swaai beweging van my arm.
Sy skrik en koes-koes so gelyk, want ek dink sy dink – hoe gaan sy vir haar vriende
verduidelik ek het haar toon met ‘n bord gebreek. (nogal snaaks)
Maar met die wille bobbejaandans van haar begin ek mos net te lag en besef hoe
belaglik die hele affêre nou eintlik is.
Flippen groot, baie groot fout bra, jy lag nie vir ‘n vrou wat kwaad is nie!
Eers gryp sy die sleutels en gooi, maar sy mis my net-net en gooi amper die
agterdeur se venster uit.
Toe gryp sy  MY bottel Whisky,.. ek wou nog koes maar toe tref hy my net so links
onderkant my lat se voorpunt, “so langs die knie”.
Sjoe! Dit was close. Ligloop nou broer.
Maar die aanval stop toe nie daar nie en mamma storm die kombuis binne soos
een van daai mal vrouens wat op Flavour Flave is.
So besef ek, maar shi…., ek het myself in die kombuis vasgekeer, hoe gaan ek nou hier uitkom… ‘n groot fout.
En die dag voor dit, het ons Ninja Assisans gaan kyk, nog ‘n groot fout. Related image
Ek dog sy sê dit was ‘n boring fliek, maar sy het duidelik meer aandag as ek
 daaraan gegee in die bioskoop.
Sy trek daar los met kaal hande, maar daai arms swaai asof sy twee ninjakas met
spykers in rond slinger, rats en akkuraat sê ek jou.
Ek focus en gryp haar om die polse om die aanslag te keer, maar flip weet, sy
doen daai flying-kick-back-twist-ankle-grinder-move en trap my op die bors
so tussen die borskas, my man-boob soft-spot.  Sy skop my so hard,  sodat ek hik en op my gat gaan sit, en so entjie nog skuif ook.
Daar lê ek plat in die kombuis so langs die Addis-vullisblik tussen die stukke
gebreekte borde wat my selektief sny soos ek probeer spartel om weg te kom van hierdie begeesterde bloeisel van my af.
Vir ‘n oomblik is ek in skok en dit voel soos ‘n ewigheid wat ek daar lê, maar binne twee sekondes later sien ek hier kom sy weer, maar die keer met ‘n nuwe besem.
Wragtig ‘n flippen besem, ek het nooit gedink sy weet wat ‘n besem is nie, sy wikkel die besem deur haar vingers soos ‘n wafferse trompoppie, en boetieeeeee,  sy weet hoe om met ‘n besem te slaan.
Ek het mos nou die dag National Geographic gekyk na bobbejane wat ‘n klip optel en ‘n slang daaronder sien lê  en besluit om dieselfde te doen en vinnig in ‘n bondel te gaan lê en maak asof ek dood is, maar dit het nie gehelp nie ek het steeds het ek lyfstraf gekry.
As dit nie was dat sy so onfiks was nie, was ek seker nou nog op die kombuis se
vloer tussen die splinters besig om pak te kry soos ‘n  Capie wat ‘n brood
probeer steel het.
Toe alles uiteindelik gekalmeer het, en die hond en die budgie onder die bed uitgekom het en die kat van die gordyn se raam afgeklim het, het ons behoorlik lekker gelag oor die al die mannewales, die wriemelwippe en vrede gemaak.
Maar nou ja, die storie bewys dat jy wel mans kry wat soms ‘n pakslae kry by
mamma.  Ek het net nooit in der ewigheid gedink ek sou een van hulle gewees het wat pakslae sou kry nie. Veral nie by my roos van Saron my narsing nie.
Die blink kant van alles is dat ek nou so rustig slaap soos ‘n baba, (nie dat babas altyd so rustig slaap nie) want ek weet as daar ‘n inbreker kom inbreek gaan hy goed op sy ehm…neus kyk, want sy gaan hom voorkeer en sy gaan hom bykom met borde en besems en wie weet wat nog.
Hoop net hy breek eers ‘n bord en vertel vir haar hy het nie ‘n beursie nie.
Groete
Jan van der Merwe
Ps: Moet asseblief nie vir my vrou sê dat ek hierdie storie oorvertel het nie.
Hierdie stuk is aangepas.  Ek weet nie wie die oorspronklik deel geskryf het nie, maar alle eer aan hom…Maar sonder ons Evas, is geen man volmaak nie…
EkWasHier
Image result for images oor grappe huwelike en baklei
Related image

SUV’kie (vervolg)

O aarde, so R6000 later en kry hopelik my karreQi eersdaags…Dit was toe die cambelt, en cambelt chain, en cambelt headset, toe die simpel waterpyp ook…verder het hy head engineering gehad, ‘n cranck sensore…eish en wat nog….

Ok, die vervolg van die wonderlike ridder…kry ek mos die boodskap op my foon ~ net ‘n “Hi”…ek ken nie die nommer nie en hi toe maar terug…op die profiel is ‘n pragtige mollerige vroutjie met die mooiste glimlag…nee, ek ken haar van geen waters af nie, toe wonder ek of dit dalk een van my Pikkewyne se mama is, maar nee…hehe, toe is dit mos die ridder wat so ewe saam met my gewag het.  Hy stel hom toe voor en wil kom koffie drink.  Ek kom toe agter hy is getroud en dis sy vrou op die profielfoto.

oe eh eh1Oe…eh…eh, poppie, dink op jou voete en vinnig ook…ek vra toe uit of sy vrou nie sal omgee as hy koffie drink nie…Whaaatttttt!!!!! Sal hy nie vra of ek ietsie meer ingedagte het as koffie drink nie…Hu-uh!!! Nie die poppie nie!   Vra hy toe mos ook of ek nie ‘n seksie vriendin het wat saam met hom sal koffie drink nie. My hart was net daar seer en ek antwoord toe met:  Ek weet hoe dit voel wanneer jou man met ander vroue koffie drink, selfs uitgaan agter haar rug, ek ken die seer…hoe moet sy nie voel nie…

Raai…hy het my nie weer gekontak nie.  Ek voel so jammer vir sy vrou.  Ek wil nie ‘n ander vrou die seer gee wat ek gehad het nie, soms nog steeds het.  Dit is so verkeerd, so agteraf.  Maar, daardie strik trap ek nie maklik in nie.

Eers daarna het ek gelag, nie vir sy vrou nie, maar vir ‘n man wat dink ons vrouens is dalk desperaat, en desperaat is ek beslis nie.  Ek sal veel eerder ‘n wyntjie drink en tjoklits eet ——– hulle, PRAAT NIE TERUG NIE!

3 kante

Wel, so het hierdie hoofstuk ook heel humoristies geëindig.  Lekker gelag, trane oor die karreQi en oefening waar ek so net oor die 100 meter Checkers toe geloop het, sommer so twee keer.  Avonture wat voorlê en ‘n gegiggel wanneer ek iets nuuts aanpak…

Kom ons klink ‘n glasie op nog vele avonture.

EkWasHier

Dis wat dit is…KaKefOniE!!!!

Nou nie die kakefonie soos in die instem van musiekinstrumente nie…maar soos die soek na motorparte.  My ou SUV’kie het meer as ‘n week gelede gaan staan met ‘n GRRRRRR-geluid.  Sommer so langs die pad,  op pad na Vaalpark, Sasolburg…

Bel toe maar die X om vir Michael op te tel by die Wiskunde klas…nou kyk, toe weet ek nie verder wat om te doen nie en bel grateful heart each daymy hoof…gelukkig stuur hy toe vir Jackson om my te kom insleep.  Jackson is die swartman wat by ons skool baie dinge doen, goeie man.  Maar wag, laat ek nou eers vertel wat intussen daar gebeur.  Terwyl ek so langs die besige pad staan, stop ‘n man en dié help my kyk.  Hy staan toe waaragtig sommer ‘n uur saam met my totdat Jackson opdaag…leen sommer sy rooi driehoekie vir my en sê hy sal dit anderdag kom haal…hmmm…sê liewers niks verder nie en dan is daar niks.  Bel toe ook die motorwerktuigkundige en so word die  Tuscontjie na hom toe ingesleep.

Ai, ja, jai…die cambelt, headgasket en een of ander chain het gebreek…nou soek ons parte…en het ‘n cambelt maar oe eh eh…dis vir jou ‘n gesukkel…hopelik kry ons die ander parte spoedig…

Intussen ry ek nou soggens saam met een van my leerders se Mama…en ek is so dankbaar vir haar goedgunstigheid.  Ek is werklik, uit my hart uit dankbaar…sy doen werklik moeite en hoe gaan ek haar kan bedank?  Smiddae ry ek steeds bus…baie lekker…die pikkewyne op die bus sê juis, sedert juffie bus ry is die bus baie rustiger ~ geen bakleiery op die bus nie…whaaatttt???  Ek raas vinnig wanneer daar ‘n woordewisseling uitbreek…en ek het ‘n hele bank net vir myself, en ek sit heel voor.  Jackson laai my voor die meenthuise se hek af, baie bederf.  (Nie dat ek enigsins anders bederf ontvang nie)

Om karloos te wees is baie frustrerend…mens moet maar staatmaak op publieke vervoer en ook op my medemens.  Een ding kan ek sê, mens sien waar mense uitreik en hulp aanbied en my leerders en hul ouers bied baie hulp aan.  Dankbaarheid bruis uit my vir elkeen wat hulp aanbied.  Ek hoop om eendag ook vir hulle ‘n klip uit die pad te rgratitude for everything...

EkWasHier

 

Klawerbord

My vingers gly gereeld oor die klawerbord van my rekenaar, maar die woorde wil eenvoudig net nie vloei nie.  Ek glimlag maar net vir myself wanneer ek na die hoeveelheid pogings kyk wat in die ‘drafts’ vasgevang is.  Vanaand gaan ek myself dwing om ietsie te voltooi…Ek weet ek het maande laas ietsie gepubliseer maar soms het mens mos die ‘skrywersblok’ en ontslae raak daarvan, dit moet ek.

Vandag het ons ‘n kinderhuis besoek.  Dit was so wonderlik om te sien hoeveel leerders nog omgee vir iemand anders het.  Hulle het met huiswerk gehelp en gespeel en kinders opgetel en vasgehou.  Daar was een klein seuntjie, ‘n krulkoppie wat glad nie kommunikeer nie.  Een van die Gr 9 leerders het hom opgetel op sy skoot en begin gesels.  Later het die twee geskater van die lag, minwetend hoe ek hom dopgehou het.  Dis so ‘n riem onder die hart om die allermooiheid te bespeur onder leerders wat soveel empatie aan ander kan toon.

Dan het ek die voorreg om in die middae bus te ry.  My motor het gaan staan, stukkende cambelt ens.  Eintlik is dit baie lekker om bus te ry.  Ek het al vergeet hoe dit kan wees.  Mens leer soveel meer van leerders wanneer jy saam met hulle ry, luister na stories en uitvra oor hoe hul dag was, groet wanneer hulle afklim.  My afklimpunt is so 4de.  Soggens ry ek vroeg saam met een van my klasleerders se Mama.  Bus?  Nee, dan is ek laat vir die vergadering.  Ek is werklik so dankbaar vir die ouers en leerders wat ek in my klas het.  Daar is soveel wat inspring om my te help.  Ek leef werklik uit die oogpunt van dankbaarheid uit.

Groete

EkWasHier

grateful forIMG_21249791902820.jpg

 

…♫♪♫…2017 going on 2018…♫♪♫…

Ahhh…die liewe Shakespeare het gesê:  To err is human, to forgive is kind.  En in een fliek, kan nou nie die naam onthou nie het die een man gesê:  To err is human to forgive is divine.  Hmmm, is in beide gevalle waar…MAAR…ekke (Louisa Pretorius) sê:  To burn bridges is sometimes good, but to rebuild them could become masterpieces.

So sit ek mos en dink oor die 7 maer, soms hartseer jare wat verby is…wat gaan ek met die volgende 7 jaar doen?  Ja, die muur afbreek en begin om die brug van vooraf, baksteen-vir-baksteen te bou.  Nie met letterlike bakstene en sement nie, ek gaan dit anders, bietjie figuurlik aanpak.

Dis nogal waar dat wanneer jy deur jou diepste donkerste duisternis gaan, sien jy die lig en leer dus daaruit jou mees waardevolste lewenslesse…en wanneer mens dit kan erken, dan is daar beslis ‘n deurbraak…

Nou hoe doen ek dit?

Ek gaan die fondasie uitkap (het alreeds begin met introspeksie), dan met liefde en grateful fordeernis die fondament aanmaak en gooi.  Dis vir my want mens kan slegs daardie diepe vrede ervaar wanneer jy jou lewenslesse geleer en aanvaar het.  Dan gaan ek die lae bakstene begin bou…baksteen-vir-baksteen.  Ek gaan lae bou met dankbaarheid…alles wat in my lewe inkom, daarvoor moet ek dankbaar wees.  Dankbaar vir my kinders, my familie, my diere, my tuiste, en so kan ek uitbrei…Elke dag moet mens toon dat jy dankbaar is vir dit wat in jou lewe is, want alles is tydelik…

 

Tweedens gaan ek bakstene lê van vrede in my hart en liefde…want as ek nie myself liefhet nie, hoe kan ek ander dan liefhê?  Dis onmoontlik…ek gaan soggens, wanneer ek my oë oopmaak, vir die eerste 17 sekondes net dink hoe geseënd ek is…en dan die God bo alle gode, Heerser bo alle heersers dank daarvoor…

Derdens gaan ek verdere bakstene van inspirasie lê…deur myself te inspireer sal ek ander kan inspireer.  Woorde vergaan in hierdie wêreld, maar dade nie…Deur alles met ‘n teerheid vir mense te doen, selfs vir myself, sal ‘n verandering bring, al is dit net in myself…wanneer iets deur jouself geinspireer word, kan dit uitgaan in die wêreld.

Vierdens, vergifnis…my ou lewensles in die lewe…was deksels moeilik, maar ek het tog vergewe, maar toe kom ek agter, wanneer ek daardie bakstene lê, vergewe ek myself ook in die proses…en dan kan ek met liefde buitentoe kyk…

Vyfdens, daardie bakstene is om verwerping opsy te skuif en aanvaarding in te bou…weereens, eerstens om myself te aanvaar, dan kan ek ook ander aanvaar…

Sesdens gaan ek probeer om alles sonder oordeel, daardie judging waarvan almal praat, te bou.  Alles te probeer sien uit ‘n ander een se oogpunt.  En hardwerk daaraan, sal ek…

Die laaste randstene, die sewensde laag. wil ek bou met vrede, vreugde, lankmoedigheid (o weë, gaan soms nog op daardie een lank moet sit ook, want soms is dit so moeilik om net geduldig te wees), vertroue (nog ‘n randsteen wat my tyd gaan verg), entoesiasme…

Die pad self sal ek met edelstene wil uitlê…edelstene met ‘n glimlag vir my medemens, verdraagsaamheid…deernis, probeer verstaan hoekom mense hartseer en eensaam is…’n uitreik hand…

Ja, ja…ek weet sommiges is moeilik, maar waar daar ‘n vreugde is kan ek net met ‘n glimlag vorentoe kyk, makliker aanvaar en vergewe…en dis tyd dat die mensdom besef dat ons tog almal een is onder HOM wat alles geskape het.

Mag elkeen 2018 binne gaan met hoop, geloof en liefde…

EkWasHier

Desember blitse…

Dit is Augustusmaand en droog…die wind gee ‘n paar rukke deur my hare en slinger my teen die muur vas…die windpomp maak kreungeluide en klink so asof die stof in sy keel gaan vassit het…OEPS!!! Dis nie Augustus nie, DIT IS DESEMBER!  Gits, ek was seker in ‘n vakuum die afgelope 4 maande of so…maar té dankbaar vir hierdie oomblik van vandag.

Nee, niks besonders nie.  Ek lief die wind en wag saans vir die wolke om bymekaar te bondel, aanmekaar vas te klou, blitse deur hul hol wange te stoot en dan, dan die Aarde met groot ronde reëndruppels te besprinkel.  Die swaar donderweer met blitse is my tipe weer.  Dan trek ek die gordyne wa-wyd oop en bekyk die bliksemstrale wat van die hemele tot die aarde neer slaat.

Laat my dink hoe ek een middag besig was op die bed met punte.  Die een weerligstraal het so hard geslaan dan my een klein katjie letterlik van die vensterbank afgeval het. Orion, wat by my voete gesit het, het skoon van die bed geval en die gang in gestorm.  Poppie het net bly sit en na die hemel gestaar.  Ek?  Ek het so geskrik dat ek ook skoon van die bed gegly het…net om later vir myself te lag.

Die natuur is sòòòòò mooi…Die wind moet waai, anders kan ons nie verwag dat die wolke gebring sal word nie, die weerlig moet juis dreun sodat ons die reën kan verwelkom.  Vir my part, kan die wind maar waai, blitse die vlaktes verlig, reën die aarde besproei.

Na elke Winter moet tog ‘n Somer aanbreek.  Soms wonder ek in watter seisoen ek vasgevang is. My Wintertydperk is nogal lank…seker tyd vir Lente om haar koppie deur te steek en bietjie vir my te glimlag.  Hoe sê Aldo altyd vir my?  “Hoe langer die wiel onder in die modder vassit, hoe langer sal ek geluk ervaar.”

Ek sien nogal uit na hierdie blessings wat voorlê…ek sien uit na die mooi wat die lewe gaan inhou…2018  gaan beslis ‘n awesome jaar wees….

 

Namakwaland…

‘n Pragdeel van ons land.  ‘n Deel van ons land wat so ongeskonde is…Namakwaland se prag en glorie, droogte en gevlek van blomme…ryk aan koper.

Ek onthou dat ons so in 1969 in O’kiep se motel vir ‘n ruk gewoon het.  Oe, dit was lekker ou dae. Soggens, smiddae en saans het ons in die eetsaal van die motel gaan eet totdat ons, ons huis in Carolusberg gekry het.  Ons het in twee huise daar gewoon.  Wat ek onthou van die plek is, is die sorgvrye dae, die oop vlaktes en die blou lug.  Wanneer dit gereën het, het water gestroom en daarna die tapyt van gekleurde Namakwalandse blomme wat sover strek soos die oog kan sien…die mooiste geel-, oranje- en persblommetjies wat juigend hulle koppies bo die droë Namakwalandse grond uitsteek.

Moet nie die beiroes vergeet nie. Dit was ‘n stingel wat op die grond gegroei het, maklik ‘n meter lank en ons het die aartappel opgegrawe, skoongemaak en geraspe, daarna die melk van die groente gedrink.  Soms uintjies geëet. en ek onthou die suursmakie daarvan.  Soms ‘n blikkie geneem, lepel botter gekry met suiker en melk…en tameletjie op ‘n vuurtjie gemaak.  Dae wat mens nie maklik sal vergeet nie.

Die skooltjie was maar klein en het slegs 5 klaskamers gehad.  Sub A, Sub B en St. 1 saam, St. 2, St. 3 en 4 saam en St. 5. Ek was daar in Sub B en St. 1.  Dwergtennis gespeel met spane (dubbel die grootte van tafeltennisspane). Ons speelplek was tussen die klippe en koppies en kokerbome, die veld ons rykdom.

Nie veel het by die skooltjie verander nie, lyk maar steeds so.  Geen mooi velde soos hier in Gauteng nie…maar daar het ons die oopte en vryheid gehad.

Namakwaland

Die vryheid gedurende daardie goeie ou tye was so waardevol.  Ons kon vry in die veld gespeel het.  Ek onthou dat ons bokmelk gedrink het.  Daar was soveel bokke in die veld en ek het gereeld op ‘n koppie gesit en die diere dopgehou.  Wonder bo wonder is ons nooit deur slange gepik nie.  Nooit eens daaraan gedink nie.

Namakwaland, ‘n ongekunstelde deel van ons land met die mooiste Afrikaans.  Ek sal nie vergeet dat ek pak gekry het in die goeie ou Tvl. omdat ek ‘êk’ gesê het i.p.v. EK nie… mens leer maar die dialek aan…die juffie in St. 2 het my reg gefoeter…ek het nooit verstaan waarom dit so verkeerd was nie.  Ja, die ou Transvaalse aksentjie het ingeskop en is hier om te bly.

Hoop om eendag weer daar ‘n draai te gaan gooi…miskien staan die pampoen groentewinkel dalk nog daar, wie weet?

EkWasHier

Namakwaland1