Klawerbord

My vingers gly gereeld oor die klawerbord van my rekenaar, maar die woorde wil eenvoudig net nie vloei nie.  Ek glimlag maar net vir myself wanneer ek na die hoeveelheid pogings kyk wat in die ‘drafts’ vasgevang is.  Vanaand gaan ek myself dwing om ietsie te voltooi…Ek weet ek het maande laas ietsie gepubliseer maar soms het mens mos die ‘skrywersblok’ en ontslae raak daarvan, dit moet ek.

Vandag het ons ‘n kinderhuis besoek.  Dit was so wonderlik om te sien hoeveel leerders nog omgee vir iemand anders het.  Hulle het met huiswerk gehelp en gespeel en kinders opgetel en vasgehou.  Daar was een klein seuntjie, ‘n krulkoppie wat glad nie kommunikeer nie.  Een van die Gr 9 leerders het hom opgetel op sy skoot en begin gesels.  Later het die twee geskater van die lag, minwetend hoe ek hom dopgehou het.  Dis so ‘n riem onder die hart om die allermooiheid te bespeur onder leerders wat soveel empatie aan ander kan toon.

Dan het ek die voorreg om in die middae bus te ry.  My motor het gaan staan, stukkende cambelt ens.  Eintlik is dit baie lekker om bus te ry.  Ek het al vergeet hoe dit kan wees.  Mens leer soveel meer van leerders wanneer jy saam met hulle ry, luister na stories en uitvra oor hoe hul dag was, groet wanneer hulle afklim.  My afklimpunt is so 4de.  Soggens ry ek vroeg saam met een van my klasleerders se Mama.  Bus?  Nee, dan is ek laat vir die vergadering.  Ek is werklik so dankbaar vir die ouers en leerders wat ek in my klas het.  Daar is soveel wat inspring om my te help.  Ek leef werklik uit die oogpunt van dankbaarheid uit.

Groete

EkWasHier

grateful forIMG_21249791902820.jpg

 

Advertisements

…♫♪♫…2017 going on 2018…♫♪♫…

Ahhh…die liewe Shakespeare het gesê:  To err is human, to forgive is kind.  En in een fliek, kan nou nie die naam onthou nie het die een man gesê:  To err is human to forgive is divine.  Hmmm, is in beide gevalle waar…MAAR…ekke (Louisa Pretorius) sê:  To burn bridges is sometimes good, but to rebuild them could become masterpieces.

So sit ek mos en dink oor die 7 maer, soms hartseer jare wat verby is…wat gaan ek met die volgende 7 jaar doen?  Ja, die muur afbreek en begin om die brug van vooraf, baksteen-vir-baksteen te bou.  Nie met letterlike bakstene en sement nie, ek gaan dit anders, bietjie figuurlik aanpak.

Dis nogal waar dat wanneer jy deur jou diepste donkerste duisternis gaan, sien jy die lig en leer dus daaruit jou mees waardevolste lewenslesse…en wanneer mens dit kan erken, dan is daar beslis ‘n deurbraak…

Nou hoe doen ek dit?

Ek gaan die fondasie uitkap (het alreeds begin met introspeksie), dan met liefde en grateful fordeernis die fondament aanmaak en gooi.  Dis vir my want mens kan slegs daardie diepe vrede ervaar wanneer jy jou lewenslesse geleer en aanvaar het.  Dan gaan ek die lae bakstene begin bou…baksteen-vir-baksteen.  Ek gaan lae bou met dankbaarheid…alles wat in my lewe inkom, daarvoor moet ek dankbaar wees.  Dankbaar vir my kinders, my familie, my diere, my tuiste, en so kan ek uitbrei…Elke dag moet mens toon dat jy dankbaar is vir dit wat in jou lewe is, want alles is tydelik…

 

Tweedens gaan ek bakstene lê van vrede in my hart en liefde…want as ek nie myself liefhet nie, hoe kan ek ander dan liefhê?  Dis onmoontlik…ek gaan soggens, wanneer ek my oë oopmaak, vir die eerste 17 sekondes net dink hoe geseënd ek is…en dan die God bo alle gode, Heerser bo alle heersers dank daarvoor…

Derdens gaan ek verdere bakstene van inspirasie lê…deur myself te inspireer sal ek ander kan inspireer.  Woorde vergaan in hierdie wêreld, maar dade nie…Deur alles met ‘n teerheid vir mense te doen, selfs vir myself, sal ‘n verandering bring, al is dit net in myself…wanneer iets deur jouself geinspireer word, kan dit uitgaan in die wêreld.

Vierdens, vergifnis…my ou lewensles in die lewe…was deksels moeilik, maar ek het tog vergewe, maar toe kom ek agter, wanneer ek daardie bakstene lê, vergewe ek myself ook in die proses…en dan kan ek met liefde buitentoe kyk…

Vyfdens, daardie bakstene is om verwerping opsy te skuif en aanvaarding in te bou…weereens, eerstens om myself te aanvaar, dan kan ek ook ander aanvaar…

Sesdens gaan ek probeer om alles sonder oordeel, daardie judging waarvan almal praat, te bou.  Alles te probeer sien uit ‘n ander een se oogpunt.  En hardwerk daaraan, sal ek…

Die laaste randstene, die sewensde laag. wil ek bou met vrede, vreugde, lankmoedigheid (o weë, gaan soms nog op daardie een lank moet sit ook, want soms is dit so moeilik om net geduldig te wees), vertroue (nog ‘n randsteen wat my tyd gaan verg), entoesiasme…

Die pad self sal ek met edelstene wil uitlê…edelstene met ‘n glimlag vir my medemens, verdraagsaamheid…deernis, probeer verstaan hoekom mense hartseer en eensaam is…’n uitreik hand…

Ja, ja…ek weet sommiges is moeilik, maar waar daar ‘n vreugde is kan ek net met ‘n glimlag vorentoe kyk, makliker aanvaar en vergewe…en dis tyd dat die mensdom besef dat ons tog almal een is onder HOM wat alles geskape het.

Mag elkeen 2018 binne gaan met hoop, geloof en liefde…

EkWasHier

Desember blitse…

Dit is Augustusmaand en droog…die wind gee ‘n paar rukke deur my hare en slinger my teen die muur vas…die windpomp maak kreungeluide en klink so asof die stof in sy keel gaan vassit het…OEPS!!! Dis nie Augustus nie, DIT IS DESEMBER!  Gits, ek was seker in ‘n vakuum die afgelope 4 maande of so…maar té dankbaar vir hierdie oomblik van vandag.

Nee, niks besonders nie.  Ek lief die wind en wag saans vir die wolke om bymekaar te bondel, aanmekaar vas te klou, blitse deur hul hol wange te stoot en dan, dan die Aarde met groot ronde reëndruppels te besprinkel.  Die swaar donderweer met blitse is my tipe weer.  Dan trek ek die gordyne wa-wyd oop en bekyk die bliksemstrale wat van die hemele tot die aarde neer slaat.

Laat my dink hoe ek een middag besig was op die bed met punte.  Die een weerligstraal het so hard geslaan dan my een klein katjie letterlik van die vensterbank afgeval het. Orion, wat by my voete gesit het, het skoon van die bed geval en die gang in gestorm.  Poppie het net bly sit en na die hemel gestaar.  Ek?  Ek het so geskrik dat ek ook skoon van die bed gegly het…net om later vir myself te lag.

Die natuur is sòòòòò mooi…Die wind moet waai, anders kan ons nie verwag dat die wolke gebring sal word nie, die weerlig moet juis dreun sodat ons die reën kan verwelkom.  Vir my part, kan die wind maar waai, blitse die vlaktes verlig, reën die aarde besproei.

Na elke Winter moet tog ‘n Somer aanbreek.  Soms wonder ek in watter seisoen ek vasgevang is. My Wintertydperk is nogal lank…seker tyd vir Lente om haar koppie deur te steek en bietjie vir my te glimlag.  Hoe sê Aldo altyd vir my?  “Hoe langer die wiel onder in die modder vassit, hoe langer sal ek geluk ervaar.”

Ek sien nogal uit na hierdie blessings wat voorlê…ek sien uit na die mooi wat die lewe gaan inhou…2018  gaan beslis ‘n awesome jaar wees….

 

Namakwaland…

‘n Pragdeel van ons land.  ‘n Deel van ons land wat so ongeskonde is…Namakwaland se prag en glorie, droogte en gevlek van blomme…ryk aan koper.

Ek onthou dat ons so in 1969 in O’kiep se motel vir ‘n ruk gewoon het.  Oe, dit was lekker ou dae. Soggens, smiddae en saans het ons in die eetsaal van die motel gaan eet totdat ons, ons huis in Carolusberg gekry het.  Ons het in twee huise daar gewoon.  Wat ek onthou van die plek is, is die sorgvrye dae, die oop vlaktes en die blou lug.  Wanneer dit gereën het, het water gestroom en daarna die tapyt van gekleurde Namakwalandse blomme wat sover strek soos die oog kan sien…die mooiste geel-, oranje- en persblommetjies wat juigend hulle koppies bo die droë Namakwalandse grond uitsteek.

Moet nie die beiroes vergeet nie. Dit was ‘n stingel wat op die grond gegroei het, maklik ‘n meter lank en ons het die aartappel opgegrawe, skoongemaak en geraspe, daarna die melk van die groente gedrink.  Soms uintjies geëet. en ek onthou die suursmakie daarvan.  Soms ‘n blikkie geneem, lepel botter gekry met suiker en melk…en tameletjie op ‘n vuurtjie gemaak.  Dae wat mens nie maklik sal vergeet nie.

Die skooltjie was maar klein en het slegs 5 klaskamers gehad.  Sub A, Sub B en St. 1 saam, St. 2, St. 3 en 4 saam en St. 5. Ek was daar in Sub B en St. 1.  Dwergtennis gespeel met spane (dubbel die grootte van tafeltennisspane). Ons speelplek was tussen die klippe en koppies en kokerbome, die veld ons rykdom.

Nie veel het by die skooltjie verander nie, lyk maar steeds so.  Geen mooi velde soos hier in Gauteng nie…maar daar het ons die oopte en vryheid gehad.

Namakwaland

Die vryheid gedurende daardie goeie ou tye was so waardevol.  Ons kon vry in die veld gespeel het.  Ek onthou dat ons bokmelk gedrink het.  Daar was soveel bokke in die veld en ek het gereeld op ‘n koppie gesit en die diere dopgehou.  Wonder bo wonder is ons nooit deur slange gepik nie.  Nooit eens daaraan gedink nie.

Namakwaland, ‘n ongekunstelde deel van ons land met die mooiste Afrikaans.  Ek sal nie vergeet dat ek pak gekry het in die goeie ou Tvl. omdat ek ‘êk’ gesê het i.p.v. EK nie… mens leer maar die dialek aan…die juffie in St. 2 het my reg gefoeter…ek het nooit verstaan waarom dit so verkeerd was nie.  Ja, die ou Transvaalse aksentjie het ingeskop en is hier om te bly.

Hoop om eendag weer daar ‘n draai te gaan gooi…miskien staan die pampoen groentewinkel dalk nog daar, wie weet?

EkWasHier

Namakwaland1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ek voel soos ‘n Ragel…

Ek voel soms soos die Bybelse vrou, Ragel…7 jaar vir Jakob gewag en toe nog 7 jaar, dus 14 jaar.  Ek is nou 7 jaar op my eie en ek gaan aan…2017 het goed begin maar Julie het sleg geëindig…my pa se afsterwe was moeilik en nou is moeder in ICU kardio afdeling.  Op Michael se verjaarsdag word sy geopereer.  Vandag mooi duidelikheid ontvang…Angriogram…haar are om haar hart het verkalk en die hartspesialis, Dr. Mogogane gaan opereer.  Sy glo vas in hom aangesien hy my pa se lewe 3/4 jaar gelede gered het.  Verder gaan hy ook stents in die are plaas.

Ek vra vir moeder wat alles seer is…sy antwoord haar been en kyk vir my en sê dat haar hart ook baie pyn.  Hoe kan mens van iemand vergeet saam met wie jy ‘n leeftyd van ongeveer 65 jaar saam gelewe het?  Ek verstaan het ek haar gesê…sy het ook vir my gesê sy weet nou hoe ek gevoel het toe my man ons gelos het…seer wat sy nie kon verstaan nie.

Om vir moeder sterk te wees is moeilik, ek mag nie voor haar huil nie…dis alles tuis en ek is maar ook broos.  Soms wens ek, ek het iemand gehad wat my net bietjie kon vashou…maar God het planne met alles in die lewe.  Ek weet nou net nie wat Sy planne met ons is nie…maar ek sal geduldig bly wag.  God se tyd is beslis nie my tyd nie.

Ek bid en glo die operasie sal môre ‘n sukses wees…ek hou vas aan hoop en geloof.  Dis al wat ek kan doen.

EkWasHier

3 Augustus ’17

3 Augustus 1998, 19 jaar gelede het die mooiste seuntjie sy eerste skreeu gegee.  En nou is hy ‘n aantreklike jong man.  ‘n Saggeaarde, stil jongman.  Introvert met ‘n skalkse glimlag.  Hy en Alicea is my grootste geskenke.  Ek kon nie beter geskenke ontvang het nie.  Michael, ‘wie kan soos God wees’, wat ‘n mooi naam, is dit nie?

Deurgaans het ons baie kere gelag vir sy snaaksighede en hy het baie vreugde vir my verskaf, veral met sy droë sin vir humor.  Ek is trots op my seun.  Sy kyk, sy speelsheid en sy glimlag maak my hart altyd warm.

Ja, hy het my goed gemanipuleer want Mama se hart was sag met hom.  Hy vertel my vandag hoe ek hom met my pantoffel geslaan het…hy het niks gevoel nie, daarna keel opgesit sodat ek hom jammer moet kry.  Wel, lyk my dit het gewerk.

My seun wat ‘n katliefhebber is.  My moeder sê altyd:  ‘n man wat lief vir ‘n kat is, is lief vir sy vrou.  Wel, sy vrou gaan eendag ‘n juweel vind.  Poppie-Lief is sy kat en sy lê in sy arms vir ure terwyl hy PS4 speel of TV kyk.  Hy vryf net sy vingers teen mekaar en sy spring op sy skoot.  Orion sal oor my klim en ook hom tuis maak op Michael se skoot.  Sy eerste kat was ‘n swart kat en geweldig lief vir hom.  Hy kon nie huiswerk gedoen het nie, die kat het altyd op sy boeke gaan lê.

My seun met die sagste oë, ‘n hart van goud en reguit met woorde…’n denker, ‘n glimlag altyd.  Die man in my lewe…en hy gaan binnekort begin om sy eie potjie te krap, sy eie rigting inslaan…sonder my, maar ek sal altyd daar wees…staan mama’s se deure nie maar altyd oop vir hul kinders nie?

Geluk met met jou verjaarsdag my kind, ek is baie lief vir jou en hoop dat jy ‘n jaar van geluk, liefde, voorspoed en sukses sal ervaar…vir jou my kind, mag jy geblessed wees in alles wat jy doen.

Liefde

Mama

Agter elke vrou…

Onthou altyd wie agter elke vrou staan…
 
Agter elke vrou wat onafhanklik is en sterk voorkom,
is daar baie hartseer, soms is sy alleen en soms hulpeloos…
God is daar..
Sy moet haar lewenslesse leer,
en haar stryd is alleen…
God is steeds daar…
 
Agter haar skild van selfvertroue
en deur die moeilikste tye van haar lewe
is daar ‘n oorvloed van hartseer en pyn
en sy moet dit deurgaan…
God het haar alles toegelaat…
dinge laat ervaar…
Haar stryd is soms swaar
Trane altyd vlak
Dit is nie a.g.v. swakheid nie;
dit is sterkte want sy moet deurdruk.
God hou haar hand styf vas,
Sy Engele waak oor haar
Sy is nie bewus van hulle nie…
Soms voel sy net alleen, eensaam, op haar eie…
Maar sy moet leer vertrou
Daardie treëtjie om oor die bergtop te kon kom…
En wanneer sy daar kom
Sal sy besef, sy was nooit alleen…
 
God was, is, en sal altyd daar wees…
 
~ Louisa Booysen Pretorius
EkWasHier
NS.  Het dit so jaar terug op facebook geskryf maar dis asof die stryf net voortduur, soms wonder ek of ek sterk genoeg is vir almal…soms wonder ek of ek dit gaan maak…maar wonder bo wonder, ek kom altyd bo uit.  En ek weet dat God altyd agter my gestaan het, my gevang het…al was ek nie bewus daarvan nie…

Huldeblyk aan my pa…

Huldeblyk

Barend Frederick Booysen

(24 Junie 1931 – 15 Julie 2017)

Ben Booysen soos hy bekend gestaan het, is op ‘n klein dorpie in die Noord-Kaap  gebore, nl. Douglas.  Hy het later van tyd in Randfontein saam met sy ouers, Hendrik Gideon Booysen en Ragel (Ralie) Booysen gewoon.  Later van tyd is hy getroud met Marie  en so het Ben en Marie Booysen se lewe begin op 25 September 1954 uit die NGK in Roodepoort.

Intussen is Gideon en ek gebore en die huisgesin was volmaak met ‘n seun en ‘n dogter.  My pa het vandat ek weet baie dinge aangepak.  Ek onthou hoe staaltjies vertel is hoe hy ‘n inbreker onderstebo geslaan het (wat ‘n bokser was) wat in ons huis in Kenmare in die sestigers ingebreek het.  So het hy ons as familie alreeds beskerm.

Daarna het hy op die diamantmyne in Oranjemund gaan werk en vriende gemaak waarvan daar nog so een of twee lewendig is.  Daarna na die kopermyne in Namakwaland.  Daar het ons in Okiep in ‘n motel gebly totdat ons huis in Carolusberg gereed was.  Die volgende plek was Evander en nie lank daarna nie na Roodepoort waar Ben by Lubners begin werk het.  Hy het vinnig naam gemaak en is vinnig tot bestuurder  bevorder.  Hy is ook van winkel na winkel gestuur omdat hy die vermoë gehad het om winkels te kon reg ruk, iets wat hom laat uitblink het. So is hy na Carletonville gestuur en terug na Roodepoort.  Na sy ma, Ralie se dood, het die broers bietjie geld geerf en Ben het besluit om sy eie tweedehandse meubelbesigheid oop te maak.  Dit het voor die wind gegaan.

Na dit het hy ‘n huis in Deneysville gebou en so het ons  in die Vaaldriehoek beland.  Dis waar hy besluit het hy gaan huise verkoop.  Hy het vir Walter Goldblatt begin werk en het plotte en plase ens. aan die Vaaldam verkoop.  So het hy begin naam maak in die realty bedryf.

Ongeveer 22 jaar gelede het Ben en Marie hul intrek geneem in Basheestraat aftree-oord en sodoende nuwe vriende gemaak.  Dit is ook die plekkie waar Ben Saterdagoggend om 2am sy laaste asem uitgeblaas het  en rus en vrede in Jesus se arms gevind het.  Ben het vir ‘n lang tyd kanker gehad en die laaste ruk baie pyn en lyding gehad.  Hy is nou verlos van al die seer en ek is seker hy glimlag waar hy is.  Marie het pertinent genoem dat daar nie ‘n plooi op sy gesig was met sy afsterwe nie.

Ben was ‘n gesinsman by uitstek en sal so onthou word.  Hy het goed na Marie gekyk.  Daar was goeie en swaar tye maar het deur alles gewerk.  Hy sou alles opsy geskuif het vir sy gesin.  Dit was vir hom belangrik.

Ben laat sy vrou Marie, seun Gideon en vir my agter, asook vir sy kleinkinders Bernice, Alicea en Michael.  Ons sal vir Ben onthou as ‘n positiewe persoon wat altyd die daad by die woord gevoeg het met ‘n goeie humorsin.

Die laaste yd het Ben baie oor die hiernamaals en lewe hierna gefilosofeer en nou weet Ben en ons ook waar Ben is…die lewe is maar ‘n kort tydjie op Aarde maar ‘n ewigheid in die hemele ~ waar ons deur God gemaak is en terug sal gaan na daardie woning.

Rus in Vrede tot ons weer ontmoet.

EkWasHier

 

Koek(erige)vriendinne…

Ek kan my liewe vriendinne onder koeke klassifiseer…elkeen soos ek hulle sien.  Miskien gaan hulle dit nie so sien nie, maar ek doen wel…elkeen met ‘n eie smaak, kleur, geur en reuk…

friends8.jpg

Wanneer ek pannekoekbeslag maak, kom my dogter en my ma by my op…daar is goeie tye, soms rowwe tye, maar al is die pannekoek ‘n flop of nie, dit bly lekker en familie staan saam.

Hmm, Brenda was en sal seker altyd my vrugtekoekvriendin wees.  Hoe ouer die koek word hoe ryper raak die koek.  Soms word hierdie koek gepreserveer met brandewyn of selfs gevries.  Al sien ons mekaar nooit en ons is van die Ooste na die Weste geskei, kontinente ver, sal sy altyd my vriendin bly.  Ek kan my diepste geheim vir haar vertel en weet dit is veilig.  Sodra jy daardie vrugtekoek (myne is ‘n pynappelvrugtekoek en altyd vars of dit gevries is of nie) sny, proe jy die rypheid …so is sy vir my.

Wilma, ek onthou Koos was altyd so lief vir die vrugtekoek, maar jy vriendin, is my sjokoladekoekvriendin…altyd daar vir nog ‘n sny…por my aan om sekere dinge te behaal.  Praat moed in wanneer ek dit nodig het.  Soms as die koek inval, sal jy nie kla nie, en ons eet dit sommer netso of met ‘n lekker dikker laag icing.  ‘n Vriendin deur dik en dun, goeie tye en slegte tye…en saam kan ons ‘visvang’…Desember kom nog…

bday koek4.jpg

Estelle, my muffin vriendin…jy is altyd daar wanneer ek ‘n drukkie nodig het…ons kan jam, kaas, marmelade, konfyt, stroop, heuning, marmite opsmeer en steeds sal die muffin heerlik wees.  Jou vriendskap bly geurig soos die muffin. Enige vulsel maak ons vriendskap hegter.

bday cupcakes1.jpg

My koeksistervriendinne…sonder Martie en Alida weet ek nie waar die lag vandaan sal kom nie.  So soet soos die koeksister kan wees, so stout kan ons wees ~ op ‘n mooi manier.  Gevleg en kan ook losgetrek word en alleen dinge doen…solank hulle ons as die 3 musketiers sien en nie die 3 stooges nie…

Reënboogkoek op die tafel?  My skoolvriendinne…hulle is altyd daar om te luister;  Channel, Estie, Carla, Yolandi…elkeen met ‘n eie persoonlikheid en sonder julle sou die reënboog ‘n modderkoek gewees het…

Aldo, jy is beslis my peppermintyskastert…altyd daar!  Jy weet altyd wat om te sê wanneer ek lag, huil of sommer grap.  En al hou almal van pepperminyskastert bly jy een van my gunstelingterte.  Lagie vir lagie het jy saam met my gegroei…en ek is dankbar vir jou in hierdie ou lewe van my…

bday koek5.jpg

Nou wie gaan die bakkie vol sout- en soethappies wees?  Lettie, ‘n vriendin wat ek nie baie sien nie, maar in my hart bly sy my vriendin.  Elize K, jy weet wanneer ek ‘n oor nodig het, al sien ek jou nie ook baie nie, weet ek, ek kan op jou knoppie druk.  Nerine, jy sal altyd my skoonsus bly en deel van daardie deel van my lewe wees…

Ek loer baie by die snoepie in, my gunsteling plekkie by die skool ~ nie vir die eetgoed nie, vir die atmosfeer wat daar heers…Corné, my vanillakoekvriendin…altyd goed, altyd vriendelik en altyd daar…

bday koek9.jpg

Soms het jy ook vriendinne wat jy baie lief is voor maar sien hulle nie baie nie en een is Susan…sy is my roomkoekvriendin…al weet sy dit nie, beteken haar vriendskap vir my baie…ons kan oor die lewe gesels, skool, die wêreld om ons en dieper dinge…sy is iemand met baie diep denke en het ‘n hart van goud. ‘n Vriendin wat jou diepte raaksien en aanvaar vir wie jy is…

Ek is nie eitlik ‘n koek of tert liefhebber nie, maar my vriendinne is van die mooiste mense wat God in my kroon kon plaas…hulle is soms deel van die tafel waar ek wil aansit en hulle is die mees wonderlikste mense wat enige vrou in haar kroon kan dra.  Daar gaan baie koek(erige) vriendinne kom en gaan uit my lewe en elkeen het ‘n unieke plekkie in my hart…of jy kom of gaan, ek is iemand wat jou goedheid in my lewe nooit sal vergeet nie.  As ek elkeen moet opnoem sal ek wel iemand iewers kan plaas…ek is net dankbaar vir vriendinne in my lewe…

EkWasHier

koekvriendinne.jpg